Ruben, 7 november 2009
China , Xian

Rondreis deel 2: Beijing, Xian en de laatste week!

Hallo Allemaal,

Helaas, ons Oriëntale avontuur is alweer bijna ten einde. Deze week dan ook de laatste update vanuit het prachtige China. De afgelopen vier maanden heb ik samen met Peter en Jan Willem China op veel verschillende manieren van dichtbij meegemaakt. Het is een geweldige ervaring geweest en we hebben echt ontzettend veel gezien, gedaan en geleerd.

Maar goed voor al het sentimentele gedoe, eerst zoals beloofd nog het tweede deel van het verhaal over onze korte rondreis! De vorige keer was ik gebleven bij het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing, een van de staatssymbolen van het nieuwe China. Niet alleen na de oprichting van de Volksrepubliek China heeft Beijing een belangrijke politieke rol gekend. Ook tijdens verschillende keizers van de Ming en Qing dynastieën is Beijing de hoofdstad geweest van China. Dit zie je vandaag de dag nog terug aan de vele tempels en prachtige paleizen die de stad rijk is. Een van de bekendste paleizen moet wel de verboden stad zijn.
De verboden stad is (zoals de naam al zegt) een gebied binnen Beijing dat vroeger verboden was voor gewone burgers. Alleen de keizer, zijn familie en zijn personeel hadden toegang tot deze stad. De verboden stad had zijn eigen winkels en voorzieningen , waardoor het geheel zelfvoorzienend was. De keizer hoefde letterlijk nooit zijn paleis uit. Sinds de oprichting van de volksrepubliek in 1949 is de verboden stad opengesteld voor bezoekers, en natuurlijk moesten wij er ook een kijkje nemen. Vanaf het plein van de Hemelse Vrede loop je onder het grote portret van Mao aan de Tiananmen Poort door. Ook hier zie je direct de nadrukkelijke aanwezigheid van de staat, overal lopen en marcheren militairen tussen de vele toeristen door. Op een gegeven moment kom je uit bij een grote imposante poort, de echte ingang tot het paleis. De hoge muren hebben het gewenste effect; ze schrikken direct ongewenste bezoekers af. Gelukkig kun je anno 2009 gewoon een kaartje kopen, dus lopen we vrolijk door naar binnen. Binnen valt ook direct de reusachtige schaal van het geheel op, het ene na het andere prachtige paleis volgt, sommigen nog met een troon voor de keizer. Aan de zijkanten liggen de vertrekken van het personeel. Direct achter de paleizen ligt een grote tuin. Ook in de tuin staan allerlei gebouwen. Het meest opvallende is wel een klein gebouwtje bovenop een grote heuvel van steen. Onderaan deze heuvel is een deurtje waar de keizer naar binnen kon. Door een trap in de heuvel kon hij bij het gebouwtje bovenop komen. Hier vierde de keizer dan eens per jaar het maanfestival. Het is moeilijk om voor te stellen wat de eerste bezoekers moeten hebben gedacht toen ze voor het eerst de verboden stad betraden. Het geheel is echt gigantisch. Aan de achterkant van de verboden stad kom je weer door een poort en steek je een grote gracht over. Hier tegenover ligt een stadspark (aangelegd door de keizer) met een grote heuvel van wel 90 meter hoog met bovenop een tempel. Vanaf deze heuvel heb je een prachtig uitzicht over de verboden stad.

Naast de verboden stad ligt een van de hoogtepunten van het nieuwe China, het nationaal centrum voor uitvoerende kunsten. Een prachtig gebouw in de vorm van een ovaal. In de volksmond wordt het gebouw ook wel “het ei” genoemd. Het gebouw is geheel omringt door water. De ingang loopt door een tunnel onder het water. Een andere beroemde plek in Beijing is de Tempel of Heaven, een grote tempel waar de keizer naartoe ging om offers te brengen voor een goede oogst. Om deze tempel ligt ook een prachtig park. De tempel zelf kenmerkt zich door de ronde vorm en staat ook op de werelderfgoedlijst.

Sinds de olympische spelen van 2008 kent Beijing een paar nieuwe bezienswaardigheden die veel toeristen trekken. Het Beijing National Stadium, in de volksmond “the Birdsnest” genoemd, is wel de bekendste. Hier werd op 08-08-2008 de indrukwekkende opening van de spelen gehouden. Rond de stadions vindt nog steeds een hele strenge beveiliging plaats. Op meerdere plaatsen word je tas gecontroleerd. Het prachtige ontwerp van de “birdsnest” valt direct op. Het gebouw ziet er inderdaad uit als een reusachtig vogelnest. Het biedt plaats aan 80.000 toeschouwers en is dus erg groot! Het trieste is dat het gebouw sinds de Olympische Spelen eigenlijk geen nut meer heeft gehad. Van het originele bestemmingsplan, een stadion voor een lokale voetbalclub en evenementen, is maar weinig terecht gekomen. Sinds de spelen zijn er twee activiteiten geweest: een opera en het eenjarig jubileumfeest van het gebouw. Ze denken er nu over om het te verbouwen tot kantoor en winkelcentrum. Tegenover het stadion ligt de Water Cube, het bekende watersportcentrum van de spelen. Echt een apart gebouw. De buitenkant lijkt op een soort schuim en is gemaakt van een uniek soort kunststoffolie. ’s Avonds is het gebouw ook geheel verlicht. Ik moet zeggen, erg leuk om al deze gebouwen te zien!

Na vijf dagen in Beijing te zijn geweest moesten we verder naar ons volgende reisdoel Xi’an. Overdag rijden er nauwelijks treinen tussen Beijing en Xi’an, dus besloten we dit keer de nachttrein te nemen. Rond een uur of 10 ’s avonds zou onze trein vertrekken, dus besloten we redelijk op tijd naar het station te gaan, dit maal Beijing West. Beijing West is ook een ontzettend groot station, waar bijna alle treinen naar westelijk gelegen bestemmingen vertrekken, waaronder ook de trein naar Tibet. Ook op dit drukke station vielen we natuurlijk (o.a. door onze lengte en huidskleur) enorm op en waren we het gesprek van de dag voor veel mensen. Na een tijdje konden we eindelijk inchecken bij de trein en konden we onze slaaphut in. Het was nog even spannend wie er bij ons zou komen te slapen, aangezien er in een slaaphut plaats is voor vier personen, en we natuurlijk maar met z’n drieën waren. Gelukkig bleek het een keurige Chinese zakenman te zijn. Hij kon verder geen Engels, dus echt uitgebreid communiceren was er niet bij. De slaaphut was verder prima comfortabel, een theekan op tafel met een bloemetje, een paar kranten en verder wat Chinese muziek op de achtergrond. ’s Ochtends werden we ook weer gewekt met de Chinese deuntjes, volgens een omroep van de “trein-DJ” had dit de volgende reden: “I play this harmonious music to get you in a good mood for today”. Toch wat anders dan de standaard NS omroep…

Eenmaal aangekomen in Xi’an gingen we tussen de grote mensenmassa op het stationsplein opzoek naar een taxi. Een van de medewerkers vond ons maar stom (hij riep zelfs “i think you are stupid”), toen we weigerden om zijn hulp en advies te accepteren. Dat klinkt ook niet zo aardig, maar in China word je dikwijls beet genomen als je met dit soort mensen mee gaat. Je wordt vaak genept en betaalt de hoofdprijs voor iets wat maar heel weinig kost. Daar wordt ook vaak voor gewaarschuwd. Gelukkig konden we nog redelijk makkelijk een echte taxi vinden (in Xi’an zijn ze nog goedkoper met een starttarief van 6 yuan of 60 eurocent). In het hotel kregen we direct een grote kamer, en konden we rustig bijkomen van de treinreis. Jan Willem voelde zich niet helemaal lekker, dus besloten we het rustig aan te doen die dag. Peter en ik gingen ondertussen proberen om de treinkaartjes te regelen voor de terugreis. Vlak tegenover het hotel zat een kaartjeswinkel, waar we ons verhaal probeerden te doen. Gelukkig kwam er al snel een aardige vrouw van de bank ernaast ons helpen. Zij kon een beetje Engels en dus konden we uitleggen wat we precies wilden. Inmiddels had zich zowaar een heel publiek om ons heen gevormd, dat maar stond te kijken hoe wij de kaartjes aan het regelen waren. Ook hier in Xi’an zijn ze duidelijk niet veel westerlingen gewend.. Terug in het hotel bleek het nog steeds niet zo goed te gaan met Jan Willem, en besloten we de volgende dag maar een bezoekje aan het regionale ziekenhuis te brengen. Peter en ik zijn die avond zelf nog een beetje de stad gaan verkennen. Xi’an is ook weer heel anders dan Beijing en Shanghai. De stad en de mensen zelf zijn veel armer. Overal zie je vuile, kapotte gebouwen en vooral ook veel smog. Ook ligt er veel troep op straat. Aan een stad als Xi’an, dat door onze collega’s wordt beschreven als het echte China, zie je dat er nog ontzettend veel moet gebeuren aan het land voordat het echt mee doet met de Westerse landen. Er is blijkbaar toch nog ontzettend veel armoede in het land. Waar Beijing en Shanghai een ontzettend positieve indruk op ons hebben achtergelaten, moet ik eerlijk toegeven dat Xi’an dat niet doet. Naast de negatieve punten zijn er natuurlijk ook genoeg positieve dingen over Xi’an te vertellen. Een van de dingen die je heel goed terug ziet is de rijke historie die de stad heeft. De stad lag vroeger aan de bekende zijderoute en heeft hierdoor veel invloeden meegekregen. Dit is ook de reden waarom de islam op meerdere manieren aanwezig is in de stad. Zo is er een grote moskee en is er een zogenaamde “muslim street”, waar allerlei islamitische gerechten worden verkocht. Verder is Xi’an ook een tijd de hoofdstad van China geweest. Dit zie je direct door de indrukwekkende, grote en dikke stadsmuren om de stad.

De volgende dag begon dus als gezegd met een bezoek aan het lokale ziekenhuis. Dit was direct een nieuwe schok, omdat dit in geen enkel opzicht leek op het nog redelijk nette ziekenhuis van Shanghai. Bij de ingang (die nog het best doet denken aan de ingang van een slagerij), werden we direct gecontroleerd op onze temperatuur. Bij de receptie probeerden we duidelijk te maken wat het probleem was, maar ook in het ziekenhuis was Engels natuurlijk een groot probleem. Uiteindelijk werd er iemand gevonden die een beetje Engels kon. Een vriendelijke hartchirurg kon Jan Willem uiteindelijk helpen. Helaas (nou ja) kon dit niet in dit ziekenhuis en moesten we naar het naastgelegen gebouw, het militaire ziekenhuis. De militairen die de wacht hielden stonden wel even raar te kijken toen we door de hartchirurg naar binnen werden gebracht. Het militaire ziekenhuis was trouwens geheel anders dan het naastgelegen burgerziekenhuis. Het was duidelijk dat hier wel veel geld in werd gestoken, het zag er een stuk beter uit. Uiteindelijk konden we (en Jan Willem met een zak vol pillen) weer naar huis.

We besloten het er niet bij te laten en toch nog wat van de rest van de dag te maken. Zo bezochten we de Wild Goose Pagoda, een indrukwekkende toren, waar nog steeds gebeden wordt door monniken. Daarna reden we naar de Bell Tower en de Drum Tower, twee bekende symbolen van de stad. Simpel genoeg, de Bell Tower bevat een gigantisch bel die geluid wordt bij zonsopkomst en de Drum Tower bevat een gigantische trommel, die bij zonsondergang geslagen wordt. Beide gebouwen stammen uit de 14e eeuw. De Bell Tower van Xi’an is een van de grootste van China. We besloten de avond met een bezoekje aan de “muslim street”. Een leuk straatje met een hoop bedrijvigheid. Hier zie je duidelijk de invloed van de zijderoute terug. Overal staan er mensen islamitische gerechten te bereiden. Het geheel geeft een erg gezellige sfeer.

De volgende dag voelde Jan Willem zich weer wat beter en konden we het hoogtepunt van onze reis naar Xi’an aan doen, namelijk een bezoek aan het terracotta leger. Het terracotta leger ligt op ongeveer een uur afstand van Xi’an en konden we makkelijk met de bus bereiken. Voor deze busrit, net als naar de muur, betaal je maar een klein bedrag. Voor zeven yuan mochten we al mee. Na een uur rijden kwamen we aan bij het museum van het terracottaleger. Het is duidelijk dat dit een van de belangrijkste attracties van de omgeving is, aangezien er ontzettend veel nieuwe winkeltjes en restaurantjes (waaronder een subway en een KFC) omheen gebouwd zijn. Het museum bestaat uit een aantal gebouwen, de drie belangrijkste zijn de drie kuilen waar de beelden zijn gevonden. Het eerste deel van het leger is in 1974 gevonden door boeren die een put aan het boren waren. Tot vandaag zijn er 9099 terracotta beelden van soldaten gevonden, die allemaal anders zijn van elkaar. Het leger is gebouwd in opdracht van de Qin keizer Qin Shi Huang, en is onderdeel van een gigantisch complex. Naast het leger heeft de keizer zijn eigen mausoleum onder een grote piramidevormige heuvel. Zijn graf bestaat uit een hele ondergrondse stad met paleizen etc.
In het gebouw met de eerste kuil kun je al 6000 soldaten zien. Echt een indrukwekkend beeld. Het geheel bestaat uit voetvolk, boogschieters en zelfs ruiters met paarden en strijdwagens. In het museum is ook duidelijk te zien dat de beelden allemaal ingekleurd waren. Helaas is die kleur verloren gegaan door de enorme zandlaag die er uiteindelijk bovenop is gekomen.

’s Avonds moeten we helaas al weer de trein terug naar Shanghai nemen. Wederom een nachttrein, dit keer hebben we het geluk dat we de hut geheel voor ons zelf hebben! De trein zelf is keurig, zelfs met vier persoonlijke flatscreen televisies aan de muur in onze hut. We besluiten nog gezellig in de restauratiewagen een hapje te eten. We krijgen een heerlijk visgerecht voorgeschoteld, en smaakt ons erg lekker. Dat wordt duidelijk gewaardeerd door het personeel, en voor we het weten zijn we gezellig aan het theedrinken met de conducteurs en een groot deel van de trein hostesses. Nadat ze ons een paar keer op de foto hebben gezet besluiten we uiteindelijk terug te gaan naar onze hut om wat te slapen. De volgende ochtend bereiken we weer uitgerust Shanghai! Het was een prachtige reis en absoluut de moeite waard. Beijing en Xi’an waren beide prachtige steden om te bezoeken. Toch zijn we blij dat we weer thuis zijn in Shanghai!

De maandag erna kregen we ook nog eens een aangename verassing over ons onderzoek: de eerste 500 respondenten van de categorie non-degree students zijn binnen! We hopen ook nog eens ongeveer 1000 studenten in de categorie degree students binnen te slepen! We zijn erg blij met het goede nieuws! Ook onze Nederlandse docent was erg tevreden.
De laatste week is behoorlijk snel gegaan. We zijn er inmiddels alweer helemaal doorheen.
We hebben verschillende afscheidsfeestjes en diners gehad en een aantal leuke cadeautjes gekregen van onze collega’s. Het is duidelijk dat we binnen die korte tijd toch nog veel leuke vrienden hebben gemaakt!

Als ik terug kijk op het geheel is onze onderzoeksstage aan de ECNU echt een geweldige ervaring geweest en ik kijk met veel plezier terug naar de afgelopen vier maanden. Het is voor mij echt een unieke, leerzame tijd geweest en ik kan iedereen die de kans krijgt om naar China gaan het aanbevelen. Het is een prachtig land.

Ik wil jullie bedanken voor al jullie leuke berichtjes, smsjes en telefoontjes! Ik vond het echt heel leuk om zoveel van jullie te horen en om iedere keer voor jullie te schrijven (alhoewel ik begrijp dat sommige stukken wel wat lang waren )! Nogmaals bedankt!

Voor de laatste keer vanuit China,

Zài jiàn!

Ruben

Wil je Ruben in China bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl